czwartek, 20 kwietnia 2023

"Życie jest za krótkie, aby było małe."

 Nie znam osoby, która czymś by się nie przejmowała. Chyba każdy z nas ma jakieś zmartwienia/problemy czasem większe a czasem mniejsze. 

Znam za to osoby, które w tych zmartwieniach tworzą rankingi - mianowicie potrafią stwierdzić, że ich problem na pewno jest znacznie większy od tego co ma druga osoba. Ale dziś nie o tym. 

Jestem teraz na etapie zakładania rodziny, mam prawie 26 lat, cudownego narzeczonego i synka w brzuszku, mam też swoje mieszkanie i zdrowie. Czuję się spełniona.  

Spełniona a jednak. Ciągle analizuje, zastanawiam się i wymyślam. Tak wymyślam sobie co rusz to nowe problemy, które nie zawsze nawet dotyczą mnie. Ostatnie wydarzenia na świecie spowodowały we mnie strach, codzienne rozmyślanie: czy jesteśmy bezpieczni? czy dużo czasu jeszcze jest przed nami? I tak naprawdę zamiast cieszyć się z tego czasu w którym aktualnie się znajduję ciągle wykraczam w przyszłość... w nieznaną mi przyszłość. 

Muszę z tym skończyć, bo tak dużo pięknych chwil może przejść obok mnie z powodu strachu i smutku, który sama wbijam sobie do głowy. Czas... pędzi nieubłaganie szybko! A tak często o tym zapominamy. 

Dlatego dziś postanawiam się zmienić. A z tym przychodzi mi do pomocy książka Dale Carnegie "Jak przestać się martwić i zacząć żyć" - analizuje ją bardzo dokładnie i z całego serca polecam. 

"Odetnijcie się od przeszłości - niech martwe dni same chowają swych zmarłych. 

Odetnijcie się od przyszłości, która wielu głupcom wskazała drogę do śmierci. 

Jeśli dzisiaj obciąży was przeszłość i przyszłość, będziecie szli na chwiejnych nogach. 

Nie ma jutra - tylko dziś możecie się uratować!"

poniedziałek, 9 lipca 2018

Episode 7. Przerwa

Cześć jak może się domyślacie lub nie, znalazłam pracę, skończyłam pierwszy rok studiów i chyba tyle z nowin.
Nie było mnie tu ostatnie kilka miesięcy właśnie przez ten natłok, muszę przyznać czerwiec był dla mnie do tej pory jednym z najtrudniejszych miesięcy. Pomijając początki pracy, które wcześniej one były powodem braku wpisów, po sesje. Czerwiec dał mi w kość okrutnie.
1. Nie udało zdać mi się dwóch egzaminów, z jednego zabrakło mi 0,5pkt do zaliczenia z drugiego 1pkt,
2. W pracy nastąpił kryzys co jest powodem mojego prawdopodobnie nie przedłużenia umowy,
3. Od 21 maja do końca czerwca nie miałam ani jednego dnia wolnego, mój organizm był wykończony a humor to dno, wracałam przybita po pracy, uczyłam się i kładłam spać.
30 czerwca udało zdać mi się ostatni egzamin, najważniejszy i najtrudniejszy - w ten sposób zakończyłam dopiero pierwszy rok studiów, wiem jeszcze bardzo dużo przede mną ale na razie cieszę się jak to nazwałam, że jestem wolnym człowiekiem.
Tak wolnym człowiekiem to może nie do końca, albowiem niestety nie dogadałam się znowu z moją kierowniczką i to na takim etapie, że pomimo tego iż tak czy siak siedząc samej dobijała mnie przestrzeń i wszystko wokół to ona dobija mnie jeszcze bardziej. Jej relacje do innych pracowników są świetne, jednak ja nie mam wstępu nawet do ich pokojów, nie mówiąc o służbowych spotkaniach z których jestem wykluczona. Tak więc obecnością tutaj jestem, ktoś siedzi i załatwia wszelkie sprawy jednakże poza nie ma mnie wcale. Mój dylemat co do tej umowy jest przeogromny, z jednej strony potrzebuje pracy bardzo ale z drugiej czy te nerwy są tego warte. Różne rady słyszałam, jednak dużo osób mówi, że w każdej pracy tak traktują człowieka - muszę przyznać to przeraża mnie jeszcze bardziej. Aczkolwiek mam 21 lat, myślę, że dużo jeszcze przede mną to chyba muszę próbować a nuż może znajdę prace w której odnajdę się ja i inni mnie zaakceptują.
Samotność to zawsze było coś czego się bałam.
Nie lubię siedzieć samej, nie lubię leżeć samej, wychodzić samej, po prostu nie jestem typem samotnika chociaż podobno wyglądam i ludzie tak myślą. Może to wzgląd na to, że w większych gronach mało się odzywam jednak ja po prostu lubię słuchać.
Nie będę przytaczać teraz wątków na temat mojej osoby.
W sekretariacie samotność to podstawa, myślałam, że nie będzie dla mnie tak dużym problemem praca samodzielna i może praca jako praca w sensie wykonywania obowiązków to nic złego ale siedzenie samej po 8h i nie mając możliwości z nikim porozmawiać to trochę przytłaczające.
Jedynymi okazjami to rozmowy z drugą osobą to podczas jedzenia śniadania bądź w przekazywaniu kolejnych zadań do zrobienia.


sobota, 31 marca 2018

Episode 6. Pysznościowo - Łosoś.

I znowu powtórka z rozrywki piątkowy post stał się postem sobotnim i myślę, że najlepiej będzie przesunąć o ten jeden dzień. W takim bądź razie spotykamy się w każdą sobotę na nowym pościku!:)

Święta, święta, święta.
Dzisiaj przychodzę do was w bardzo luźnym postem nie będę męczyć o żadnych moich przemyśleniach. Jest to okres w którym powinniśmy się wszyscy radować i niech tak pozostanie.

PRZEPIS NA SAŁATKĘ Z ŁOSOSIEM! 
Nie tak dawno miałam niezmierną ochotę na łososia ale zupełnie nie wiedziałam gdzie go by włożyć, co z nim zrobić więc wymyśliłam sałatkę. I myślę, że teraz jest ten czas kiedy każda z nas tworzy różnego rodzaju sałatki więc postanowiłam się z wami podzielić może akurat ktoś się skusi.
Sałatka jest bardzo prosta w wykonaniu.

Składniki:
* Łosoś
* Groszek w puszce
* Majonez
* Jajko
* Szczypiorek
* Sól, pieprz

Nie będę pisać ilościowo jak to wygląda bo ciężko jest mi określić ile ktoś powinien dać. Dla mnie wyszła mała porcja a dałam tak: 100g łososia, pół puszki groszku, 3szt. jajka.

Sposób przygotowania:
1. Pokroić łososia w drobną kostkę,
2. Pokroić jajka w kostkę i taka drobna sugestia - jeżeli dodamy do naszej sałatki żółtko to będzie ona bardzo gęsta jeżeli ktoś nie przepada za mega gęstymi sałatkami najlepiej dać samo białko.
3. Wsypać groszek.
4. Dać na oko majonezu i posypać według własnego gustu solą i pieprzem.
5. Wszystko wymieszać.
6. Udekorować szczypiorkiem górę.

Smacznego wszystkim życzę! I Wesołych Świąt!



piątek, 23 marca 2018

Episode 5. Złośliwość rzeczą ludzką.

Ostatnimi czasy zaczęłam się bardziej przyglądać ludziom i powiem szczerze zaczyna mnie to martwić wszystko. Od zawsze wiedziałam, że ludzie są podli, zawistni i egoistyczni. Większość na tym świecie pesymistów niż optymistów. Jednak teraz podczas moich wolnych dni zaczęłam patrzeć na szczególiki i szczerze? Przeraża mnie to.

Ludzie potrafią być złośliwi o naprawdę małą i głupią rzecz, potrafią zbesztać z błotem drugiego człowieka w świecie nawet nie realnym... Tak ostatnio spotkała mnie taka niemiła sytuacja w uwaga GRZE i to nawet bardzo znanej - league of legends. Mam zanadto wolnego czasu więc czasami a teraz to nawet i często sobie i ja pogrywam w tą gierkę. Bardzo mi się podoba mimo, ze jestem "noobem". Jednak do czego zmierzam - chamstwo. Jeżeli chcecie spotkać się z wyzwiskami, przekleństwami i złośliwością, polecam. Tam jest to na porządku dziennym. Człowiek chcę sobie tylko zagrać w grę, tylko i wyłącznie a może się tak wiele dowiedzieć "o sobie". Tak jak mówiłam, nie jestem mistrzem żadnej postaci, nie potrafię robić super tricków ale z miłą chęcią chciałabym się nauczyć no ale nie da się. W momencie kiedy giniesz - czyli w pierwszych minutach, ludzie palą się do Ciebie z nienawiścią, obrażają Ciebie, twoich bliskich, życzą Ci śmierci. To jest dla mnie tak okropne, jak człowiek, który nawet mnie nie zna może mnie wyzywać od najgorszych. Raz się wygrywa raz przegrywa, a tam jakbyśmy przegrali walkę o życie? Najgorsze co mogłam zrobić to poddać się dyskusji... Tak poddenerwowana dawno nie byłam, sama zaczęłam przeklinać - w obronie. Nienawidzę kiedy ktoś mnie obraża bez powodu, bo dla mnie bycie marnym graczem nie jest powodem do obrażania. Owszem mogą się zdenerwować ale kurcze, zdarza się.

Kolejna sytuacja jest na tle już rzeczywistym w naszym "świecie". Jak już kiedyś wspominałam - praca. Czyli miejsce spotkań gdzie można liczyć na małą pomóc w no właśnie w czym? Pomocy? Średnio, niestety. Konkurencja w środowisku pracy jest na tle dziennym. Każdy chcę być lepszym i pokazać drugiej osobie, że jest na wyższym poziomie. Cechy takie jak zbyt duża pewność siebie, wywyższanie się to najlepsze cechy jakie można posiadać aby być tolerowanym przez pracowników.   Nie można pokazać, że jest się słabym bo wszędzie a głównie w tych wszystkich korporacjach jest się wtedy nikim. I bardzo prędko można się o tym przekonać.
W kinie byłam świadkiem dyskusji - im więcej przeklinasz i obrażasz współpracowników oczywiście w momencie kiedy ich nie ma, jak są to najlepsi przyjaciele. No więc jak umiesz obrażać to jesteś fajny. I im więcej tak oceniasz źle tym stajesz się lepszym. Mam nadzieję, że w końcu trafię na miejsce pracy gdzie będę mogła zmienić zdanie na ten temat.

Chciałam tu pokazać, że i w świecie realnym i wirtualnym można zauważyć, że ludzie nawzajem dla siebie są wredni, fałszywi i rzadko można spotkać się z naprawdę uczciwymi i sympatycznymi ludźmi.

A wy mieliście jakieś sytuację bądź osoby, które dopasowane są do tematu posta? Jeśli tak podzielcie się tym chętnie poczytam.

sobota, 17 marca 2018

Episode 4. Czas, nie będzie na nas czekał.

Ustaliłam sobie, że będę publikować posty w każdy piątek a dzisiaj jest sobota... Tydzień zleciał mi tak szybko,  że nawet nie zorientowałam się o moim spóźnieniu.

No właśnie! Czas leci tak szybko i to niestety cały czas do przodu...

W tym tygodniu miałam przyjemność odbierania mojej słodkiej siostrzenicy z przedszkola, ma 4 latka więc jej grupa jest w powiedzmy tym samym przedziale wiekowym. I dla mnie to jest takie niezwykłe jak dzieci potrafią pokazać swoje uczucia. W momencie kiedy zapukałam w drzwi i wychyliłam głowę to mała z ogromnym uśmiechem na buzi, przybiegła i powitała mnie z ogromnym przytulasem. I dla takich małych dzieci naprawdę niewiele potrzeba, ażeby zobaczyć uśmiech na ich twarzy. One tak bardzo doceniają kiedy zwracamy na nich uwagę  to jest takie cudowne. Wystarczy chwila zabawy a oni zarażają nas swoją energią i śmiechem. Mimo, że zawsze powtarzałam iż dzieci nie lubię i tylko mnie irytują to ten tydzień skłonił mnie do lekkich przemyśleń. Fakt faktem dzieci potrafią bardzo działać na nerwy i potrafią dać w kość to jednak ich zachowanie najbardziej zależy od nas. To dorośli kształtują postawę młodych, to my wychowujemy i pokazujemy jak powinno się zachowywać. Jeżeli zrobimy to źle to oczywiście prędzej czy później wyjdą z tego konsekwencje.
Jednak do czego zmierzam... Czas + dzieci = małe powiązanie. Dni lecą, dzieciństwo się kończy, wkracza dorosłość. No właśnie dorosłość - każdy z nas jak był mały chciał być dorosły a okazuje się, wcale nie jest to takie super. Mnóstwo dodatkowych obowiązków, ODPOWIEDZIALNOŚĆ - to chyba najcięższe do zrealizowania i wiele wiele innych. Wykorzystajmy naszą młodość chociaż to nie zawsze zależy tylko i wyłącznie od nas. Jeżeli tylko mamy takie możliwości to skorzystajmy z tego a przede wszystkim pokażmy tym najmłodszym żeby oni nauczyli się korzystać z życia. Bo życie to fajna sprawa tylko trzeba to poczuć. 🤗

piątek, 9 marca 2018

Episode 3. Chodź. Odpocznijmy.

Zima to jest dla mnie tak okropna pora roku - monotoniczność wkracza do mojego życia znacznie większymi krokami. Nic poza leżeniem w łóżku nie sprawia mi przyjemności, wszystko jest dla mnie milion razy bardziej męczące.
Człowiek z natury jest straszną marudą, potrafi narzekać na swój los godzinami, taka jest prawda. Życie jest takie ciężkie... ale chyba bardziej my sami sobie to wmawiamy niż naprawdę tak jest. Ludzie są strasznymi leniami i wszystko chcieliby osiągnąć ale żeby tylko się nie narobić za dużo, najlepiej to żeby wszystko przyszło samo. Oj jak ja też bym tak chciała. Niestety nie wszystko jest możliwe i czasem trzeba się napracować.
No ale oprócz pracy oczywiście warto też zadbać o swój odpoczynek i dobre samopoczucie. I do tego zachęcam w te ponure dni. 
Ja dzisiaj obudziłam się z całkiem pozytywnym nastawieniem. Zaczęłam czytać teraz jedną z książek Nicholasa Sparks'a ale na razie nie chcę zbyt dużo o niej mówić może jak będzie naprawdę bardzo dobra to przeznaczę na nią jeden z postów, na ten moment niewiele wiem - dopiero zaczęłam czytać.
Czytałam i czytałam... aż dotarło do mnie, że kurcze ostatnimi czasy naprawdę zaniedbałam sama o siebie... Odkąd człowiek siedzi na tyłku i nic nie robi to z nudów podjada i przytyłam 8 kg! Zrobiłam się takim leniuchem, że nawet nie chcę mi się dbać o siebie więc dzisiaj postanowiłam, że może jednak pora to troszkę zmienić.
Wzięłam gorący prysznic, nałożyłam nawet na włosy fioletowy szampon, który już od dawna czekał na jakiekolwiek użycie ale nigdy mi się nie chciało bo wiadomo zajmuję to ciut więcej czasu, w końcu warto żeby poleżał na włosach z te 3-5 minut... Szampon fioletowy idealnie się sprawdza dla farbowanych blondynek (taka tylko mała sugestia).
No więc dzisiejszy dzień poświęcam na pielęgnacje i małe poświęcenie czasu sobie,czasem naprawdę jest nam to bardzo potrzebne.

Prawda jest taka, że jak same będziemy dla siebie motywacją to będziemy chciały się zmienić i to będzie dla nas czysta przyjemność. Zmienianie się dla kogoś nigdy nie będzie czymś fajnym. Same musimy zauważyć, że faktycznie mamy coraz więcej tych niedoskonałości i przybyło nam troszkę więcej kilo, dopóki nie będzie nam to przeszkadzało to nie ma co się męczyć na siłę.
Inni ludzie zawsze będą od nas wymagać, zawsze nie będziemy dla nich do końca perfekcyjni bo to jest niemożliwe, nie ma ludzi idealnych i taka jest prawda. Każdy ma w sobie tą namiastkę czegoś co nie będzie pasować, jak nie z wyglądu to z charakteru. Mówią, że warto się dużo śmiać ale z drugiej strony nie za dużo, warto dużo mówić ale też żeby nie przesadzać, fajnie jak ktoś słucha ale nie przez cały czas i tak będzie zawsze.
Tak, zawsze będzie ta druga strona medalu, która nie będzie odpowiadać.
Dlatego też bądźmy tacy jacy być chcemy, jeżeli sami siebie zaakceptujemy to naprawdę będziemy mieć, że się tak wyrażę głęboko w tyłku opinie innych ludzi.
Sama ciągle nad tym pracuję ale może czas w końcu przestać nad tym pracować a po prostu wcielić to w życie i już? Niby to nie takie proste... ale może też i nie do końca takie trudne:)

piątek, 2 marca 2018

Episode 2. Praca goni człowieka.

Wstałam z myślą DZISIAJ DZIEŃ ZAŁATWIANIA WAŻNYCH SPRAW!
Ale może od początku...

Każda z nas szuka tej wymarzonej pracy, z dobrą atmosferą, z dobrym wynagrodzeniem, z dobrymi ludźmi. Ja zaczęłam pracować w wieku 18 lat, nie dlatego, że potrzebowałam pieniędzy ale dlatego, że chciałam zobaczyć jak to jest. Chodziłam do technikum a więc pracować mogłam tylko w weekendy, dlatego też swoją pierwszą pracę zaczęłam w kinie. 
Nie powiem, że było tragicznie, było całkiem znośnie. Pracowałam na dziale obsługa klienta za barem, to znaczy, że sprzedawałam popcorn, nachosy i inne pyszności. Obsługa klienta była dla mnie najciekawsza podczas całej zmiany, dzięki temu mogłam poznać jak bardzo różni są ludzie. Przychodziły do mnie rodziny kłócące się o zestaw, który mają wziąć, dla jednego za mało, dla drugiego za dużo a  tamten to woli popcorn od orzeszków. Przychodziły do mnie pary, które okazywały swoje uczucia tak bardzo, że kiedy pytałam ich czy płacą gotówką czy kartą musieli najpierw 5 razy dać sobie buzi zanim uzyskałam odpowiedź, czekając na pieniążki byłam zmuszona do obserwowania tych nadmiernych czułości. Przychodziły też dzieciaczki, które w rączce miały 1,5zł a ja musiałam im łagodnie wytłumaczyć, że nawet na knoppersa brakuje im 50 gr. Mimo wszystko zawsze był ktoś inny i to było całkiem fajne. No może za wyjątkiem tego, że w kinie pracują sami studenci i osoby uczące się. Tak wielkiej rywalizacji nie zobaczysz nigdzie indziej. 
Miałam przesrane byłam najmłodsza więc jak ktoś chciał się z pracowników wyładować to ja byłam idealną osobą. Popracowałam ze 3 miesiące potem stwierdziłam, że wcale tego nie potrzebuje.

Kiedy skończyłam technikum a w zasadzie kiedy napisałam maturę stwierdziłam, że w sumie teraz jest odpowiedni czas na pracę, szukałam i szukałam w końcu znalazłam. Praca w kawiarni. Ekipa całkiem w porządku - nie narzekałam. Tylko wyobraźcie sobie pracować cały czas na drugą zmianę i nie mieć nic z dnia bo cały czas jesteś od dajmy na to 13 do 21 w pracy. Początkowy pracownik to jest osoba, która pracuje mniej niż 2 lata dostaje tylko i wyłącznie zmiany po południowe. Nie mówię, że w każdej kawiarni opisuję tą jedną konkretną, której nazwy nie mogę podać. Oprócz tego dzięki tej chwili dowiedziałam się, że robienie kaw a jeszcze gorzej robienie deserów gdzie każda malinka musi być na wyznaczonym miejscu nie jest dla mnie, bardzo irytujące zajęcie. Tak więc po miesiącu stwierdziłam, że jednak tego też nie potrzebuję. 

Na początku października tego samego roku poszłam zarejestrować się jako osoba bezrobotna, szukałam w Urzędzie Pracy odpowiedniego stażu dla siebie, zdobyłam dwie oferty, tego samego dnia umówiłam się nawet na rozmowy. Dostałam się. Czekałam miesiąc bo od listopada chcieli startować, dzień przed dali znać, że dopiero w połowie listopada a następnie dali znać, że na pewno jeszcze nie teraz i w zasadzie to sami jeszcze nie wiedzą kiedy. Oburzyłam się stwierdziłam, że rezygnuje. 
Dwa dni później wróciłam do kina. 
Wyobrażacie sobie tą klęskę kiedy wracacie do tego samego miejsca pracy? Te oczy na waszą osobę, że jak to Ty nie potrafisz czegoś zrobić? Przecież pracowałaś tu 1,5 roku temu. Wstydź się i najlepiej to nawet się nie odzywaj, nie masz prawa. I przychodzisz na zmianę i widzisz przez 8h ten wzrok pogardy. Kiedy w końcu inni widzą, że nie bardzo Ciebie to rusza i zaczynasz w miarę się z nimi dogadywać zaczynasz dostawać coraz mniej zmian. W końcu ludzie z biura wiedzą, że studiujesz zaocznie i, że takie studia trzeba opłacać. Dlatego też kiedy dawałam 5 dyspozycji w tygodniu, czasem 4 to bywało, że dostałam aż 1 może 2 zmiany na tydzień. Wyobraźcie sobie moją wypłatę, śmiech na sali. Żeby tego było mało w momencie kiedy zniknęło Ci opakowanie z popcornu bo oczywiście jesteśmy z tego rozliczani to płacisz za cały popcorn tj. 17 zł, nie za opakowanie warte jakościowo 50 groszy. Najlepsze jednak było w tym wszystkim to, że kiedy masz w miarę luźny dzień to znaczy, mało klientów, wolny czas, dostajesz listę co i jak masz zrobić. Rozumiem, że trzeba dbać o porządek za barem to oczywiste ale czy normalne jest aby umyć ścianę pomalowaną farbą? No dla mnie nie bardzo. W każdym bądź razie popracowałam 4 miesiące i definitywnie pożegnałam się z tą formą pracy. Nie lubię być nadmiernie wykorzystywana a może inaczej nigdy nie doceniana. 

Hit hitów w momencie kiedy odchodziłam z kina wysyłałam CV na różne oferty z jednego ogłoszenia oddzwonili do mnie z zaproszeniem na rozmowę kwalifikacyjną. Poszłam, warunki były przedstawione bardzo pozytywnie. Biuro - musisz drukować i uzupełniać fakturki, czasem dzwonić po klientach, które my osobiście damy Ci wcześniej na kartce, wysyłać emaile i ogólnie pełnić podstawowe prace biurowe. Cudownie, to chyba to na co czekałam. Następnego dnia przyszłam do pracy a oni posadzili mnie przed biurkiem z laptopem i telefonem, następnie otworzyli stronę internetową i powiedzieli, że mam wyszukiwać firmy, którym będę proponować różne ciekawe oferty. Na kartce miałam formułkę o tym co mam sprzedawać i co dokładnie mówić żeby klientów uzyskać. Tak okazało się, że idealne biuro było telemarketingiem. Wytrzymałam 2 dni, trzeciego dnia powiedziałam, że mam dość po 2,5h wyszłam. 

A teraz wróćmy do początku naszego postu: Dzisiaj dzień załatwiania ważnych spraw. Planowałam pojechać raz jeszcze do urzędu pracy i ponownie zarejestrować się jako bezrobotna i iść na staż, może po zdobyciu większego doświadczenia w końcu ludzie przestaliby tak bardzo robić sobie ze mnie żarty. W każdym bądź razie pojechałam i dowiedziałam się na wejściu, że zarejestrować się nie mogę. Albowiem w komputerze w moich danych widnieje informacja, że ja dalej pracuje w kinie... Mam sobie z nimi to załatwić, wystarczy zdobyć jedno małe potwierdzenie. Brzmi banalnie. Pojechałam więc kilka dni później (na początku kolejnego tygodnia) do kina z tą informacją a oni rzekli, że dać mi potwierdzenia nie mogą bo nie są z urzędem powiązani i muszę to załatwić przez główną firmę, która jest w Warszawie - ja jestem ze śląska... Najlepiej wysłać maila, więc maila wysłałam a teraz czekam.
Czekam na cud kiedy w końcu się do mnie objawi. Kiedy znajdę pracę bez zbędnych problemów długoterminowych.

I wiecie co? Dostałam po kilku dniach potwierdzenie i byłam, byłam w urzędzie i nic nie załatwiłam. Zastanawiam się czy naprawdę mówię tak cicho czy ludzie specjalnie nie chcą nas słuchać. Ilekroć powtarzałam, że bardzo interesują mnie staże tylekroć powiadomiono mnie, że dostałam pierwszy profil i nie będę mogła przystąpić do stażu... No śmiech na sali proszę państwa.

Albo mam niesamowitego pecha albo wszyscy powinniśmy załatwiać te sprawy 10 lat wcześniej jak jeszcze chodzimy do szkoły.

piątek, 23 lutego 2018

Episode 1. Witam

Cześć, zaczynam na nowo, usuwam wszystko.
Jestem Dominika bloga założyłam w roku 2012, mając lat 15 na ten moment zastanawiam się co ja miałam wtedy w głowie pisząc posty, szczerze powiedziawszy nawet nie pamiętam jakie bzdury kiedyś tu udostępniałam. Usuwałam i dodawałam posty non stop, co jakiś czas mówiłam, że odchodzę a potem wracałam. Co w zasadzie robię także teraz...
Dlaczego nie założę całego bloga na nowo? Nie wiem, chyba mam po prostu jakiegoś rodzaju sentyment do ingenuity-charm w zasadzie co ta nazwa oznacza, czy ma jakiś sens? znowu brak odpowiedzi. Jednakże nie chcę usuwać tego bloga, usuwam posty, wystarczy.
W zasadzie nawet nic nie osiągnęłam, owszem zachwycałam się liczbą wyświetleń, która mi wskoczyła a także obserwatorów ale czy coś jeszcze? Zupełnie nic.

Mam teraz nowy pomysł na siebie i na tego bloga a mianowicie będzie to pewnego typu pamiętnik, posty mam zamiar pisać z zaskoczenia, nie będą tu już refleksje. W momencie kiedy mnie coś wkurzy mam zamiar to tu napisać, w momencie kiedy będę płakać może i też, będę szczęśliwa - wtedy na pewno!
Stoję przed lustrem i mam miliony myśli wracam przed laptop i nagle baach wszystko znika lub też zapominam, że coś miałam zamiar zrobić (np. napisać posta) teraz jest technologia, można pisać na telefonie - wszystko jest łatwiejsze. No może za wyjątkiem znalezienia pracy. Ale o tym w innym poście.

Czy ktoś będzie to czytał? Szczerze wątpię, nie wiem czy znam osobę, która miałaby bardziej nudne życie od mojego. Ilekroć wyobrażałam siebie jako piękną milionerkę, która podróżuje po świecie i spełnia wszystkie marzenia tylekroć wracałam do domu, rzucałam torbą i kładłam się do łóżka.
Mam 20 prawie 21 lat mamy rok 2018, mam cudowną rodzinę, najlepszego chłopaka i zero pomysłu na siebie. Może pora to zmienić? Jak każda kobieta zaczęłam od włosów, z blondu zafarbowałam się na blond... chciałam zmianę - zlikwidowałam odrost, podobno inny kolor nie będzie mi pasował.

W każdym bądź razie jeżeli są tu osoby chętne do dzielenia się swoimi rozterkami bądź motywacją do działania, zapraszam! W gronie siła!

PS1. Koniec z motywami wziętymi z internetu - idę sama robić wygląd tego bloga, może będzie ze mnie dobry grafik?
PS2. No nie wiem nie wiem, sami oceńcie.